Home › Het Compendium › Geesten en godheden › Ériu: godin van soevereiniteit en het levende land Ierland

Ériu: godin van soevereiniteit en het levende land Ierland

Ériu is een Keltische godin van de Tuatha Dé Danann en de goddelijke personificatie van het land Ierland. Haar voornaamste domeinen zijn soevereiniteit, nationale identiteit en de voorspoed die voortvloeit uit rechtmatig leiderschap.

Oorsprong en mythologie

Binnen het rijke weefsel van de Keltische mythologie is de godin Ériu een figuur van grote betekenis, een belichaming van het land Ierland zelf. Zij is een van de meest prominente leden van de Tuatha De Danann, het pantheon van godheden dat Ierland bewoonde vóór de komst van de Gaels. Haar naam, in de moderne Ierse vorm Éire, is de naam van het land dat zij personifieert, een bewijs van haar blijvende betekenis. Volgens de gezaghebbende teksten, met name de Lebor Gabala Erenn (Het Boek der Invasies), was Ériu een van drie zussen, samen met Banba en Fodla, die gezamenlijk de soevereiniteit van het eiland belichaamden. Deze drie godinnen waren geen rivalen, maar verschillende facetten van één verenigd beginsel: de geest van het land als een voelende, intelligente en richtinggevende aanwezigheid.

De genealogie van Ériu plaatst haar nadrukkelijk binnen de goddelijke aristocratie van de Tuatha De Danann. In sommige verslagen wordt zij genoemd als dochter van de Dagda, terwijl andere haar aanduiden als dochter van Delbaeth en Ernmas. Deze afstamming verbindt haar met de kernmachten van haar volk, waaronder overvloed, vakmanschap en de elementaire krachten van de aarde. Als drietal traden Ériu, Banba en Fodla op als de spirituele beschermers en poortwachters van Ierland. Hun rol bestond niet slechts uit het passief personifiëren van het land: zij gingen actief in gesprek met degenen die het land wilden bewonen of besturen. Hun instemming was van doorslaggevend belang, en hun zegen vormde de ultieme bron van legitimiteit voor iedere toekomstige koning. Dit idee stelt het land niet voor als een te veroveren gebied, maar als een soeverein wezen met wie een heilige relatie moet worden gesmeed.

In de mythologie worden deze drie zussen voorgesteld als welwillende en wijze partners in het bevorderen van een rechtvaardige samenleving. Toen de laatste golf indringers, de Milesiërs, arriveerde, waren het Ériu en haar zussen die hen ontmoetten om hun bedoelingen te begrijpen en het welzijn en de ongeschondenheid van het eiland veilig te stellen. Dit verhaal stelt Ériu niet voor als een godheid van een specifiek natuurverschijnsel, zoals een rivier of een berg, maar als het geïntegreerde bewustzijn van het gehele land. Haar oorsprong is onlosmakelijk verbonden met de bodem, stenen en wateren van Ierland. Daarmee is zij een wezenlijke gids voor het begrijpen van het Keltische wereldbeeld, waarin het fysieke landschap en het spirituele domein onlosmakelijk met elkaar verweven zijn.

Symbolen en iconografie

De iconografie van Ériu is uniek omdat haar voornaamste symbool geen voorwerp of dier is, maar het fysieke land Ierland zelf. Iedere heuvel, vlakte, rivier en kustlijn kan worden gezien als een manifestatie van haar wezen. Wie over de Ierse bodem loopt, bevindt zich in haar aanwezigheid. Binnen deze brede symboliek hebben bepaalde plaatsen echter een bijzondere betekenis. De belangrijkste daarvan is de Hill of Uisneach, een lage heuvel in County Westmeath die wordt beschouwd als het mythologische en geografische middelpunt van Ierland. Volgens de overlevering kwamen hier de provincies van Ierland samen, en hier zou Ériu de binnendringende Milesiërs hebben ontmoet. Uisneach is haar heilige omphalos, de navel van het land, van waaruit zijn spirituele kracht uitstraalt.

Wanneer Ériu in de mythen in mensengedaante wordt afgebeeld, wordt zij beschreven als een vrouw van uitzonderlijke schoonheid en vorstelijke allure. Ze verschijnt als een edele dame, stralend mooi en elegant gekleed, en belichaamt het ideaal van een bloeiend en welvarend koninkrijk. Haar vorstelijke verschijning staat voor een land dat in balans is, goed wordt bestuurd en overvloed kent. Dit contrasteert met een ander aspect van het archetype van de soevereiniteitsgodin in de Keltische overlevering: de heks of oude vrouw die verandert in een beeldschone jonkvrouw wanneer de rechtmatige koning haar omhelst. Hoewel dit veranderingsmotief nadrukkelijker met andere figuren wordt geassocieerd, ligt het ten grondslag aan het beginsel dat Ériu belichaamt: de schoonheid en vruchtbaarheid van het land weerspiegelen rechtstreeks de kwaliteit van het leiderschap.

Naast het land zelf is de beker of kelk een belangrijk symbolisch voorwerp dat met Ériu wordt geassocieerd. In verhalen over het koningschap biedt de soevereiniteitsgodin de man die zij als rechtmatige koning kiest vaak een drank aan, doorgaans mede of wijn. Het aannemen en drinken uit deze beker betekent dat de kandidaat zijn plichten jegens het land en zijn bewoners aanvaardt en dat de godin hem zijn legitimiteit verleent. Deze handeling, bekend als de banais rigi of ‘koninklijk bruiloftsmaal’, verbeeldt een heilig huwelijk tussen de heerser en het land. De beker is dan ook een krachtig symbool van dit verbond, en staat voor de stroom van overvloed, wijsheid en gezag die voortkomt uit een harmonieuze band met de geest van de plaats.

Domeinen van macht en patronage

Ériu’s voornaamste domein is de soevereiniteit. In de Keltische opvatting reikt dit begrip verder dan louter politiek gezag of militaire macht. Soevereiniteit is een diepe, mystieke verbondenheid en een heilig verbond tussen een leider en het land waarover deze regeert. Ériu belichaamt dit beginsel en is de bron waaruit alle rechtmatige heerschappij voortvloeit. Zij is de beschermvrouwe van koningen, koninginnen en leiders van allerlei slag, niet omdat zij hun ambities vervult, maar als gids die gezag verleent aan degenen die blijk geven van wijsheid, rechtvaardigheid en toewijding aan het welzijn van de gemeenschap en de aarde. Wie integer wil leiden en wil waarborgen dat het land en de mensen onder diens hoede floreren, zoekt haar steun.

Uit haar domein van soevereiniteit vloeit rechtstreeks haar invloed op de welvaart, vruchtbaarheid en overvloed van het land voort. Volgens de overlevering werd een land dat werd geregeerd door een rechtvaardige koning, in harmonie met de soevereiniteitsgodin, gezegend met rijke oogsten, gezond vee en vrede. Een land met een onrechtvaardige of onrechtmatige heerser zou worden getroffen door misoogsten, hongersnood en strijd. Ériu’s macht bestaat dan ook uit het reguleren van deze stroom van levenskracht. Zij is een welwillende partner die zorgt voor de bloei van het ecosysteem en de samenleving die daarvan afhankelijk is, mits het heilige vertrouwen in ere wordt gehouden. Haar patronage strekt zich uit tot boeren, tuiniers en allen die het land bewerken; zij begeleidt hen bij praktijken die de levenskracht van het land eerbiedigen.

In een persoonlijkere en modernere context kan Ériu’s soevereiniteitsdomein worden opgevat als persoonlijke autonomie en integriteit. Ze is een gids voor mensen die hun eigen ‘rechtmatige plaats’ in de wereld willen vinden, authentiek willen leven en met wijsheid en verantwoordelijkheidsbesef zelfbestuur willen uitoefenen. Ze biedt raad bij het stellen van heldere grenzen, het handelen vanuit innerlijke waarachtigheid en het opbouwen van een harmonieuze relatie met de eigen omgeving en gemeenschap. Haar bescherming is waardevol voor iedereen die een leidinggevende rol vervult, binnen een gezin, een gemeenschap of een beroep, en daarbij ten dienste wil staan van een groter goed.

Heilige dieren, planten en voorwerpen

Als personificatie van een volledig ecosysteem omvat Ériu’s heilige flora en fauna al het leven dat van nature in Ierland voorkomt. Bepaalde elementen sluiten echter bijzonder sterk aan bij haar kernthema’s: soevereiniteit en de levenskracht van het land. De machtige eik, in de Keltische wereld een symbool van volharding, wijsheid en koningschap, wordt sterk verbonden met de beginselen die zij hooghoudt. Zijn diepe wortels en imposante kracht weerspiegelen de stabiliteit die een ware soeverein het koninkrijk brengt. Ook de hazelaar, die heilige noten voortbrengt waaraan poëtische inspiratie en wijsheid werden toegeschreven (imbas forosnai), staat in verband met het inzicht dat nodig is om rechtvaardig te regeren. De meidoorn, of ‘feeënboom’, die doorgangen naar de Andere Wereld markeert, verbeeldt het mystieke karakter van het land waarvan zij de belichaming is.

In de overgeleverde mythen worden specifieke dieren minder uitdrukkelijk met Ériu in verband gebracht dan met andere godheden. In plaats van één gezelschapsdier kan de gezondheid van alle dieren op het land worden gezien als een weerspiegeling van haar toestand. Het hert, een edel en schuw bosdier, symboliseert vaak de wilde, ongetemde geest van het land, die met respect moet worden bejegend. De zalm, en in het bijzonder de Zalm der Wijsheid, staat voor de diepe kennis die verborgen ligt in de heilige wateren van het land — kennis die voor elke leider onmisbaar is. Ook vogels als de zwaan, die met schoonheid en reizen naar de Andere Wereld wordt geassocieerd, en de kraanvogel, die in verband staat met geheimen en het Keltische alfabet, kunnen worden gezien als boodschappers en aspecten van haar veelzijdige wezen.

Heilige voorwerpen van soevereiniteit

Twee voorwerpen zijn nauw verbonden met de soevereiniteit die Ériu schenkt. Het eerste is, zoals eerder vermeld, de symbolische Beker of Kelk van Soevereiniteit. Uit dit vat schenkt zij een plengoffer aan de uitverkoren koning; het is het instrument van het verbond en verbeeldt de stroom van leven en gezag van het land naar zijn leider. Het staat symbool voor voeding, verantwoordelijkheid en goddelijk recht.

Het tweede voorwerp is de Lia Fail, de ‘Steen van het Lot’, een van de vier legendarische schatten die de Tuatha De Danann naar Ierland brachten. Deze rechtopstaande steen, die zich volgens de mythen op de heuvel van Tara bevond, zou vreugdevol hebben geroepen wanneer de rechtmatige Hoge Koning van Ierland hem aanraakte. Hoewel Ériu de steen niet bij zich draagt, vormt hij een verlengstuk van haar macht en een orakel van haar wil. De steen fungeert als een levenloze rechter en als een tastbare manifestatie van het bewustzijn van het land, die de keuze van de godin in het openbaar bevestigt. Hij is een krachtig symbool van het idee dat het land zelf een stem heeft en actief deelneemt aan de keuze van zijn eigen behoeder.

Belangrijke mythen en verhalen

Het belangrijkste verhaal waarin Ériu een rol speelt, staat in de Lebor Gabala Erenn en beschrijft de komst van de Milesiërs, de laatste groep kolonisten, die de Goidelische Kelten vertegenwoordigen, de voorouders van de moderne Ieren. Toen de Milesische schepen het eiland naderden, gebruikten de Tuatha De Danann hun magie om het in nevelen te hullen en illusies van een woeste zee te scheppen. Nadat de indringers deze magische verdedigingswerken hadden overwonnen en aan land waren gegaan, werden ze achtereenvolgens begroet door de drie zusterkoninginnen van Ierland: Banba, Fodla en ten slotte Ériu.

Toen elke zuster de Milesiërs ontmoette op een heuvel in het gebied dat haar naam droeg, deed ze hetzelfde verzoek aan hun dichter en scheidsrechter, Amergin Gluingel. Ze vroegen of het eiland ter ere van hen genoemd mocht worden als de nieuwkomers de overwinning zouden behalen. Amergin, die het geestelijke gezag van de godinnen erkende, deed hun alle drie zijn belofte. Banba en Fodla worden nog altijd als dichterlijke namen voor Ierland gebruikt, maar de ontmoeting met Ériu bleek het doorslaggevendst. Deze ontmoeting wordt vaak gesitueerd op de heilige centrale heuvel van Uisneach, wat het uiteindelijke belang ervan benadrukt.

Toen de Milesiërs voor Ériu verschenen, begroette ze hen met een mengeling van vorstelijk gezag en profetisch inzicht. De tekst vermeldt haar woorden, waarin ze hen zowel welkom heet als haar eigen verheven positie kenbaar maakt: ‘Krijgers,’ zei ze, ‘welkom. Lang hebben de zieners en wijzen van mijn volk uw komst voorspeld. Dit land zal voor altijd van u zijn. En van zonsondergang tot zonsopgang zal er nergens ter wereld een eiland zijn dat edeler is dan dit, noch een volk dat voortreffelijker is dan het uwe.’ Als wederdienst voor deze zegen en profetie over hun toekomstige grootheid herhaalt ze haar verzoek om het eiland naar haar te vernoemen. Amergin, geraakt door haar kracht en uitstraling, stemt onmiddellijk toe en verklaart: ‘Dit eiland zal voor altijd haar naam dragen.’ Deze uitwisseling vormt de mythologische grondslag voor de naamgeving van Ierland (Éire) en voor de heilige band van de Gaelen met het land, tot stand gebracht door zijn beschermgodin.

Verering, tempels en heilige plaatsen

De verering van Ériu vond, net als die van de meeste Keltische godheden, niet plaats in speciaal daarvoor gebouwde tempels zoals in de Grieks-Romeinse wereld. In plaats daarvan was het levende landschap zelf haar heiligdom. De Kelten beschouwden bepaalde natuurlijke elementen — heuvels, bronnen, oude bomen en rivieren — als krachtige knooppunten van geestelijke energie of als doorgangen naar de Andere Wereld. Toewijding aan Ériu betekende dat men het land als geheel eerde, met bijzondere aandacht voor plaatsen die werden gezien als bijzonder krachtige uitingen van haar aanwezigheid.

De belangrijkste heilige plaats van Ériu is de heuvel van Uisneach in County Westmeath. Deze plek was veel meer dan zomaar een heuvel: het was het symbolische middelpunt van Ierland, de axis mundi, waar de vijf provincies samenkwamen en de aardse en geestelijke werelden elkaar het dichtst naderden. Hier vonden grote bijeenkomsten plaats en het was een belangrijke locatie voor het Beltainefeest, waarmee de komst van de zomer en de hernieuwde vruchtbaarheid van het land werden gevierd. Het aansteken van de Beltainevuren in Uisneach, waarmee volgens de overlevering alle andere haardvuren in Ierland opnieuw werden aangestoken, was een ritueel ter ere van de levengevende kracht van de zon en de ontvangst daarvan door de aarde, verpersoonlijkt door Ériu. Wie in Uisneach bijeenkwam, stond in het hart van de macht van de godin.

Hoewel Uisneach centraal staat, zijn ook andere grote koninklijke plaatsen uit het oude Ierland onlosmakelijk verbonden met de soevereiniteit die zij verleent. De Heuvel van Tara, de traditionele zetel van de Hoge Koningen van Ierland en de plaats waar de Lia Fail zich bevindt, vormde het toneel waarop het koningschap en de soevereiniteit zich ontvouwden. De koning, die vanuit Tara regeerde, moest in de juiste verhouding staan tot Ériu om zijn heerschappij tot een succes te maken. Ook andere provinciale centra, zoals Emain Macha in Ulster en Dun Ailinne in Leinster, waren plaatsen waar de band tussen de regionale koning en de geest van het land ritueel werd onderhouden. De verering van Ériu was zo verweven met het politieke en maatschappelijke weefsel van het land en kreeg gestalte in het bestuur en in seizoensgebonden vieringen op deze bijzondere plekken.

Rituelen en offergaven

De rituelen die aan Ériu waren gewijd, hielden nauw verband met de cycli van het land en de verantwoordelijkheden van het leiderschap. Het belangrijkste historische ritueel was de inhuldiging van een koning, de banais rigi, oftewel het ‘bruiloftsmaal van het koningschap’. Dit was niet zomaar een politieke ceremonie, maar een diepgaande spirituele rite. Men zag het als een heilig huwelijk tussen de nieuwe koning en de godin van het land, in haar lokale of nationale gedaante. Deze ceremonie, waarbij een vertegenwoordiger van de godin mogelijk een beker drank aanbood of de koning symbolisch een merrie besteeg, wijdde de heerschappij van de koning in en bekrachtigde zijn heilige plicht om het land te beschermen en te dienen, zoals een trouwe echtgenoot dat zou doen. Het ritueel bevestigde dat zijn macht een geschenk van de godin was, afhankelijk van zijn rechtvaardige en wijze bestuur.

Offeranden aan Ériu werden rechtstreeks aan de aarde gebracht, haar fysieke lichaam. Plengoffers waren een gebruikelijke en krachtige vorm van offerande. Melk, mede, bier of vers water op de grond of in een heilige bron gieten was een rechtstreekse manier om een deel van de overvloed van het land terug te geven aan de bron ervan. Deze wederkerige handeling voedde de godin en versterkte de band tussen haar en de gemeenschap. Ook de eerste vruchten van de oogst, graan of fraai vervaardigde voorwerpen konden ritueel in moerassen of meren worden neergelegd, of als offer in de aarde worden begraven. Dit waren geen uit angst gebrachte offers, maar dankbare geschenken aan een welwillende partner die bereid was samen te werken, en zo de voortdurende overvloed veiligstelde.

Voor hedendaagse beoefenaars zijn deze oude beginselen eenvoudig aan te passen. Rituelen kunnen bestaan uit meditatie over het land, een wandeling door de eigen omgeving met aandacht en respect, of een pelgrimstocht naar een belangrijke natuurlijke of historische plek. Offeranden kunnen de vorm aannemen van traditionele plengoffers of van diensten aan het land, zoals het schoonmaken van een vervuilde beek, het planten van inheemse bomen of deelname aan lokale natuurbeschermingsinitiatieven. De kern van elk ritueel ter ere van Ériu is het cultiveren van een respectvolle, wederkerige relatie met de geest van een plaats, waarbij het land wordt erkend als een levende, intelligente entiteit die eerbied en zorg verdient.

Historische invloed

De invloed van Ériu op het historische en culturele bewustzijn van Ierland is enorm en alomtegenwoordig. Haar mythe bood een goddelijke oorsprongsverklaring voor de naam van het land en vestigde een fundamentele politieke theologie: legitiem gezag is een heilige opdracht die het land zelf verleent. Dit concept, verpersoonlijkt door Ériu, gaf meer dan duizend jaar lang vorm aan het Ierse koningschap. Het succes of falen van een koning werd rechtstreeks toegeschreven aan de aard van zijn relatie met de soevereiniteitsgodin. Dit geloof komt tot uiting in annalen en bardische poëzie, waarin goede koningen worden geprezen om de vruchtbaarheid van hun land en slechte koningen worden veroordeeld vanwege hongersnood en veepest tijdens hun bewind.

Het idee van Ierland als een heilige, vrouwelijke entiteit die haar partners kiest en onrechtvaardige vrijers weerstaat, groeide uit tot een krachtig cultureel motief. In de loop van eeuwen van buitenlandse invasie en bezetting ontwikkelde de figuur van Ériu zich tot de symbolische gestalten van 'Mother Ireland', 'Cathleen ni Houlihan' en de 'Sean-Bhean Bhocht' (de arme oude vrouw). Deze figuren, die een prominente plaats innamen in de literatuur en politieke bewegingen, vooral tijdens de Gaelic Revival aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw, verbeeldden een natie die wachtte op bevrijding door ware 'zonen' die zouden bewijzen dat zij haar waardig waren. Deze geseculariseerde versie van de soevereiniteitsmythe getuigt van de opmerkelijke duurzaamheid van het centrale archetype dat Ériu vertegenwoordigt en van haar invloed op het Ierse nationalisme en de onafhankelijkheidsstrijd.

Daarnaast komen de door Ériu belichaamde beginselen tot uiting in het oude Ierse rechtssysteem, de Brehon Laws. Dit verfijnde stelsel was niet gebaseerd op bestraffing door een gecentraliseerde staat, maar op het handhaven van het maatschappelijk evenwicht en het bieden van genoegdoening binnen de gemeenschap. Het hechtte grote waarde aan het nakomen van beloften en integer handelen. Deze rechtsfilosofie, met haar nadruk op harmonie, herstel en een juiste onderlinge verhouding, is een maatschappelijke uitdrukking van hetzelfde verbond dat Ériu van een soeverein verlangt. Haar invloed is dan ook niet alleen zichtbaar in mythen en poëzie, maar ook in het ethische kader dat de Ierse samenleving vóór de komst van de Noormannen beheerste.

Moderne interpretaties en praktijk

In de hedendaagse opleving van Keltische spiritualiteit, druïdisme en paganisme is Ériu omarmd als een centrale en bijzonder relevante godin. Voor beoefenaars, zowel in Ierland als in de wereldwijde diaspora, belichaamt zij bij uitstek de geest van het land, de genius loci. Toewijding aan haar komt vaak tot uiting in ecologisch bewustzijn en activisme. Zij geldt als een krachtige gids voor wie de menselijke relatie met de natuur wil herstellen en inspireert tot een verschuiving van uitbuiting naar eerbiedig rentmeesterschap. Ériu in een moderne context eren betekent dat men zich inzet voor de bescherming van de heiligheid van de aarde, in Ierland of in de eigen leefomgeving.

Naast haar ecologische betekenis is Ériu een belangrijke gids bij het ontwikkelen van persoonlijke soevereiniteit. In een wereld vol complexe externe druk zoeken mensen haar energie voor begeleiding bij zelfbestuur, authenticiteit en een leven dat in overeenstemming is met hun diepste overtuigingen. Ze is de beschermvrouwe van integriteit en moedigt mensen aan de ‘rechtmatige heerser’ van hun eigen innerlijke koninkrijk te worden. Dat houdt in dat je verantwoordelijkheid neemt voor je daden, de waarheid spreekt en handelt in het belang van jezelf en je gemeenschap. Haar mythologie biedt een krachtig voorbeeld van leiderschap dat geworteld is in dienstbaarheid, wijsheid en een heilige vertrouwensband.

De moderne devotionele praktijk rond Ériu kent vele vormen. Veel beoefenaars maken pelgrimstochten naar Uisneach, Tara of andere heilige plaatsen in Ierland om rechtstreeks met haar aanwezigheid in contact te komen. Anderen richten altaren ter ere van haar in, met daarop aarde van het land, een kelk en afbeeldingen van het Ierse landschap. Gedichten, liederen en traditionele plengoffers zijn gebruikelijke offergaven. Voor velen is tijd doorbrengen in de natuur de meest diepgaande manier om met Ériu te werken: luisteren naar de wijsheid van het land en dankbaarheid betuigen. Als welwillende gids helpt ze de mensheid haar plaats in het levensweb te hervinden en een relatie met de planeet op te bouwen die is gebaseerd op samenwerking, respect en wederzijdse bloei.

Vragen van lezers over deze categorie

Wie is Ériu in de Keltische mythologie?

Ériu is een godin van de Tuatha Dé Danann, het Ierse mythologische pantheon. Zij is een van drie zustergodinnen die samen de soevereiniteit van Ierland personifiëren. Haar naam vormt de oorsprong van de moderne Ierse naam voor het land, Éire.

Wat symboliseert de godin Ériu?

Ériu symboliseert in de eerste plaats soevereiniteit, die binnen de Keltische context wordt opgevat als het heilige, mystieke verbond tussen een heerser en het land. Daarnaast vertegenwoordigt zij het land Ierland zelf, evenals de voorspoed, overvloed en stabiliteit die voortkomen uit rechtvaardig en rechtmatig leiderschap.

Wat is de belangrijkste heilige plaats van Ériu?

De belangrijkste heilige plaats van Ériu is de Hill of Uisneach in County Westmeath. Deze heuvel geldt als het mythologische en geografische middelpunt van Ierland, waar alle provincies samenkwamen. Volgens de overlevering ontmoette zij hier de binnenkomende Milesians om hun haar zegen te schenken.

Hoe wordt Ériu tegenwoordig geëerd?

Tegenwoordig wordt Ériu door Keltische heidenen, druïden en anderen geëerd door middel van rentmeesterschap over de natuur, ecologisch activisme en het ontwikkelen van een persoonlijke band met de geest van het land. Zij wordt tevens beschouwd als een gids voor het cultiveren van persoonlijke soevereiniteit, integriteit en ethisch leiderschap.

  • English
  • Español
  • Português
  • Français
  • Deutsch
  • Italiano
  • Română
  • Norsk
  • Svenska
  • Polski
  • Русский
  • Türkçe
  • العربية
  • 中文
  • 日本語
  • 한국어
  • हिन्दी
  • বাংলা
  • ਪੰਜਾਬੀ