Strona główna › Kompendium › Duchy i bóstwa › Moce Bran the Blessed: pochodzenie, suwerenność i praktyka rytualna

Moce Bran the Blessed: pochodzenie, suwerenność i praktyka rytualna

Bran the Blessed to olbrzymi król z mitologii walijskiej, czczony jako życzliwy przewodnik w sprawach suwerenności, ochrony i proroctw, którego odcięta głowa po jego śmierci nadal służyła mądrością i towarzystwem.

Pochodzenie i mitologia

Brân Fendigaidd, znany w języku angielskim jako Bran the Blessed, jest jedną z najważniejszych postaci mitologii walijskiej. Jego główna opowieść zachowała się w Drugiej gałęzi Mabinogi, zbiorze średniowiecznych walijskich opowieści prozą. Bran, przedstawiany nie jako konwencjonalne bóstwo, lecz jako pradawny król Wyspy Potężnych (Brytanii), jest istotą o ogromnej mocy i posturze — dosłownie olbrzymem, który włada ze swego dworu w Harlech. Jego imię, Brân, oznacza „kruk”, co od razu wiąże go z ptakami wróżebnymi, mądrością oraz sferami pogranicza życia i śmierci. Przydomek „Fendigaidd”, czyli „Błogosławiony”, został dodany później, prawdopodobnie pod wpływem chrześcijaństwa; świadczy o nieprzemijającej czci, jaką go otaczano, i o przypisywanych mu świętych, opiekuńczych właściwościach.

Jego pochodzenie wiąże go z Dziećmi Llŷra, znaczącym rodem w mitologii walijskiej, często interpretowanym jako rodzimy panteon i odpowiednik irlandzkich Tuatha Dé Danann. Jest synem Llŷra, patriarchy związanego z morzem, oraz bratem współczującej Branwen i mądrego Manawydana. Ten kontekst rodzinny ma kluczowe znaczenie, ponieważ jego historia opowiada przede wszystkim o więzach pokrewieństwa, obowiązku oraz katastrofalnych następstwach znieważenia więzi rodzinnych i powinności władcy. Jako władca założycielski Bran ucieleśnia samą ideę suwerenności ziemi. Jego dobrostan jest nierozerwalnie związany z pomyślnością i bezpieczeństwem królestwa — to częsty motyw w tradycji celtyckiej, gdzie fizyczna i moralna kondycja władcy bezpośrednio wpływa na zdrowie jego ludu oraz ziemi, którą ten lud zamieszkuje.

Symbole i ikonografia

Ikonografia Brana Błogosławionego jest bogata i głęboko zakorzeniona w najważniejszych celtyckich koncepcjach duchowych. Jego najbardziej oczywistym symbolem jest kruk, co znajduje odzwierciedlenie w jego imieniu. W tradycjach celtyckich kruk jest istotą o wielu znaczeniach, kojarzoną z bitwą, śmiercią, proroctwem i głęboką mądrością. Jest psychopompem, przewodnikiem dusz i posłańcem z Innego Świata. Związek Brana z tym ptakiem podkreśla jego rolę autorytetu wróżebnego i strażnika, który stoi na straży głębokich tajemnic życia, śmierci i tego, co leży poza nimi. Sam Bran jest kanałem ukrytej wiedzy i zwierzchniej władzy.

Oprócz kruka jego mitologiczną obecność określają trzy główne symbole. Pierwszym jest jego potężny wzrost: Bran jest tak wielkim olbrzymem, że nie pomieści go żaden dom, a przez Morze Irlandzkie brnie, jak człowiek przeprawiający się przez rzekę. Jego olbrzymi wzrost symbolizuje pradawną moc i rolę opiekuna u podstaw — istoty, której rozmiary wykraczają poza zwyczajne ludzkie ograniczenia. Drugim symbolem jest Kocioł Odrodzenia (Pai Dadeni), magiczne naczynie, które potrafi przywracać do życia poległych wojowników, choć nie przywraca im mowy. Kocioł ten uosabia odnowę, przemianę oraz niekończący się cykl życia i śmierci, wskazuje jednak także na ograniczenia takiej mocy. Jest narzędziem o ogromnym potencjale, które nie potrafi przywrócić istocie całej duszy ani pełni jej natury.

Najtrwalszym i najbardziej przejmującym symbolem Brana jest jego własna odcięta głowa, „Cudowna Głowa” (Bendigeidfran). Po odniesieniu śmiertelnej rany poleca swoim towarzyszom odciąć sobie głowę i zabrać ją ze sobą. Nie jest to jednak makabryczny koniec: głowa pozostaje żywa, świadoma i obdarzona zdolnością wieszczenia, przez osiemdziesiąt siedem lat zapewniając radosne towarzystwo i mądrość. Motyw mówiącej głowy stanowi potężny celtycki symbol zachowanej świadomości, mądrości przodków i wiary, że dusza wraz ze swoją wiedzą mieszka w głowie. Przemienia symbol porażki w symbol trwałej obecności, przewodnictwa i duchowej odporności, ucząc, że mądrość i duch trwają nawet po śmierci ciała.

Dziedziny mocy i patronatu

Bran Błogosławiony jest potężnym i życzliwym przewodnikiem, którego dziedziny obejmują kilka fundamentalnych aspektów istnienia, przywództwa i życia duchowego. Najważniejszą z nich jest suwerenność. Jako archetypowy święty król uosabia ideał sprawiedliwych i opiekuńczych rządów. Jego władza nie ma charakteru tyrańskiego, lecz wiąże się z głęboką odpowiedzialnością za dobrobyt ziemi i jej mieszkańców. Praktykujący i przywódcy mogą zwracać się do Brana po wskazówki dotyczące etycznego sprawowania władzy, ciężaru przywództwa oraz znaczenia przedkładania dobra wspólnego nad osobistą dumę. Uczy, że prawdziwa suwerenność jest służbą, a ostatecznie także poświęceniem.

Bezpośrednio z jego suwerennością wiąże się rola boskiego opiekuna. Jego mit ukazuje, że jest gotów zrobić wszystko, by bronić swoich bliskich i własnego honoru: przeprawia się przez morza i prowadzi wojnę, by pomścić krzywdę wyrządzoną swojej siostrze. Jest więc postacią opiekuńczą i niezachwianym sprzymierzeńcem tych, którzy czują się skrzywdzeni lub mają chronić innych. Jego ostatni czyn — pochowanie głowy zwróconej w stronę Francji, by odwrócić najazd — umacnia jego pozycję wiecznego strażnika tej ziemi. Jego przewodnictwa szuka się, by znaleźć siłę w przeciwnościach oraz odwagę potrzebną do obrony własnej społeczności i wyznawanych wartości.

Bran jest także patronem proroctwa, mądrości i sztuk bardowskich. Jego związki z krukiem oraz trwająca świadomość Cudownej Głowy czynią go źródłem głębokiej, wieszczej wiedzy. Jest strażnikiem pamięci i opowieści. Bardowie, poeci i bajarze mogą uznać Brana za patrona, który rozumie, że opowieść kształtuje rzeczywistość, a zachowywanie historii jest świętym obowiązkiem. Jego historia stanowi jeden z fundamentów literatury walijskiej, a zgłębianie jej jest sposobem na nawiązanie kontaktu z ucieleśnianą przez niego mądrością. Prowadzi poszukujących ku zrozumieniu przeszłości, jasnemu postrzeganiu teraźniejszości i czerpaniu wiedzy z nurtów przyszłości. Jego mądrość nie jest abstrakcyjna, lecz zakorzeniona w doświadczeniu radości, smutku i ostatecznego przekroczenia granic.

Święte zwierzęta, rośliny i przedmioty

Przyroda i świat metafizyczny otaczające Brana są nasycone znaczeniami symbolicznymi. Jego najważniejszym świętym zwierzęciem jest bez wątpienia kruk (Corvus corax). Ten inteligentny krukowaty, od którego wziął imię, stanowi niejako żywe przedłużenie jego istoty. Obecność kruka w celtyckich opowieściach jako mądrego wieszcza i posłańca między światami doskonale odzwierciedla prorocze zdolności Brana. W Mabinogi to szpak, inny inteligentny ptak, niesie przez morze wieść o nieszczęściu Branwen, stając się ważnym narzędziem ochronnego wpływu Brana i zapoczątkowując główny wątek mitu. Ptaki te symbolizują komunikację, przenikliwość i zdolność łączenia odległych krain.

Wśród roślin Bran jest najsilniej związany z olszą czarną (Alnus glutinosa; wal. gwern). W Cad Goddeu („Bitwie drzew”), średniowiecznym walijskim poemacie, wers „Wysokość jego korony: olsza stała w pierwszym szeregu” często interpretuje się jako nawiązanie do Brana. Olsze rosną na podmokłych terenach, na granicy lądu i wody, co odzwierciedla liminalną naturę Brana, gdy brodzi przez Morze Irlandzkie. Drewno olszy słynie z odporności na gnicie, gdy jest zanurzone w wodzie, i symbolizuje wytrwałość oraz odporność. Jako drzewo kojarzone z proroctwem, ochroną i budową świętych mostów, olsza jest odpowiednikiem botanicznym godnym tego olbrzymiego króla.

W mitologii Brana kluczowe miejsce zajmują dwa niezwykle ważne święte przedmioty. Pierwszym jest Kocioł Odrodzenia. Ten podarowany Branowi artefakt, który później ofiarowuje on jako dar pokoju, jest potężnym symbolem odnowy i tajemnic Innego Świata. Uosabia możliwość odrodzenia, ale także niebezpieczeństwo niepełnego przywrócenia do życia — przypomina o złożonej naturze magii dającej życie. Drugim, a zarazem najbardziej osobistym świętym przedmiotem jest jego własna prorocza głowa. Wznosząc się ponad swój fizyczny wymiar, głowa staje się świętą relikwią, źródłem nieustającej mądrości, radości i ochrony. Jest ostatecznym symbolem jego dobroczynnej natury i ukazuje, że nawet największa ofiara może stać się źródłem trwałego przewodnictwa, towarzystwa i opieki.

Najważniejsze mity i opowieści

Główna opowieść o Branwen Błogosławionym to epicka i tragiczna historia znana jako Druga Gałąź Mabinogi, czyli Branwen ferch Llŷr („Branwen, córka Llŷra”). Jest to podstawowe źródło wiedzy o jego charakterze, mocach i ostatecznym losie; niesie też głębokie pouczenia o honorze, dyplomacji i niszczycielskiej cenie konfliktu.

Tragedia Branwen

Mit rozpoczyna się, gdy Matholwch, król Irlandii, przybywa statkiem do Brytanii, by poprosić o rękę Branwen, siostry Brana, i zawrzeć w ten sposób sojusz. Bran, jako hojny i gościnny władca, wyraża zgodę. Odbywa się wielka uczta, lecz jej przebieg zakłóca Efnisien, zgorzkniały i konfliktowy przyrodni brat Brana, rozgniewany, że nie zasięgnięto jego rady. W akcie złośliwości Efnisien okalecza konie Matholwcha, dopuszczając się ciężkiej zniewagi. Aby zapobiec wojnie, Bran wypłaca ogromne zadośćuczynienie, ofiarowując srebrną różdżkę swojego wzrostu i złotą misę szeroką jak jego twarz. Co najważniejsze, wręcza też Matholwchowi magiczny Kocioł Odrodzenia jako kolejny dar mający załagodzić spór.

Mimo to, gdy Branwen wraca do Irlandii, dwór Matholwcha wywiera na nim presję, by pomścił zniewagę. Branwen zostaje pozbawiona pozycji królowej i zmuszona do pracy w kuchni, gdzie każdego dnia spotyka ją krzywda. Cierpi tak przez trzy lata, potajemnie hodując szpaka. W końcu pisze list, w którym opisuje swoje położenie, przywiązuje go do ptasiej nogi i wysyła za morze do brata. Gdy Bran otrzymuje wieści, ogarniają go żal i gniew. Zbiera wojska Brytanii, a ponieważ jest zbyt wielki, by zmieścić się na jakimkolwiek statku, sam przeprawia się przez Morze Irlandzkie, brodząc w wodzie, by ocalić siostrę. W pewnej chwili jego wojsko zatrzymuje rzeka. Bran kładzie się w poprzek jej nurtu i mówi: „Kto chce być przywódcą, niech stanie się mostem” (A fo ben, bid bont), umożliwiając żołnierzom przejście po swoich plecach.

Zgromadzenie Cudownej Głowy

Następująca po tym wojna przynosi katastrofalne skutki. Irlandczycy używają Kotła Odrodzenia, by wskrzeszać poległych żołnierzy, przedłużając tym samym konflikt. Widząc zniszczenia, które spowodował, skruszony Efnisien ukrywa się wśród irlandzkich poległych. Wrzucony do kotła, poświęca się, rozciągając ciało tak długo, aż roztrzaskuje magiczne naczynie, a wraz z nim własne serce, na cztery części. Wojna kończy się, a przy życiu pozostaje zaledwie siedmiu ludzi Brana oraz Branwen. Sam Bran zostaje śmiertelnie raniony zatrutą włócznią w stopę. Umierając, nakazuje ocalałym towarzyszom, w tym bratu Manawydanowi i bardowi Taliesinowi, odciąć sobie głowę.

Tak rozpoczyna się trwająca osiemdziesiąt siedem lat wędrówka „Zgromadzenia Cudownej Głowy”. Głowa nie ulega rozkładowi i zachowuje zdolność mowy, służąc towarzyszom mądrą radą i zapewniając im radosne towarzystwo. Przez siedem lat ucztują w Harlech, słuchając czarodziejskich ptaków Rhiannon, a następnie przez osiemdziesiąt lat przebywają w sali na wyspie Gwales, pogrążeni w błogim bezczasie, w którym zapominają o wszelkim smutku. Czar pryska dopiero wtedy, gdy jeden z mężczyzn, wbrew wcześniejszemu ostrzeżeniu Brana, otwiera drzwi wychodzące na Kornwalię. Natychmiast powracają do nich wszystkie dawne cierpienia. Zgodnie z ostatnimi wskazówkami wyruszają do Londynu i grzebią głowę na Gwynfryn, czyli „Białym Wzgórzu” (w miejscu, gdzie później stanie Tower of London), zwróconą ku Francji, by służyła jako talizman chroniący Wyspę Potężnych przed najazdem. Branwen, przytłoczona żalem z powodu zniszczenia dwóch wysp, które sprowadziła na nie swoim losem, umiera z rozpaczy i zostaje pochowana nad rzeką Alaw w Anglesey.

Kult, świątynie i miejsca święte

Bezpośrednie dowody archeologiczne na istnienie formalnego, szeroko rozpowszechnionego kultu Brana w okresie przedrzymskim lub rzymsko-brytyjskim są nieliczne. W przeciwieństwie do bóstw utożsamianych z ich rzymskimi odpowiednikami i czczonych w kamiennych świątyniach, kult Brana wydaje się zakorzeniony przede wszystkim w tradycji ustnej, więzach pokrewieństwa i sakralnym charakterze samego krajobrazu. Prawdopodobnie nie miał on charakteru zgromadzeń w dzisiejszym rozumieniu, lecz był wpleciony w codzienne życie i wyrażał się w opowieściach, poszanowaniu suwerenności oraz czci oddawanej konkretnym miejscom związanym z jego mitem.

Święte miejsca Brana to przestrzenie, w których rozgrywa się jego historia. Jego dwór w Harlech, górująca nad walijskim wybrzeżem warownia, jest jednym z głównych ośrodków jego mocy i gościnności. To właśnie tam Zgromadzenie Cudownej Głowy ucztowało później przez siedem lat, czyniąc to miejsce przestrzenią głęboko zakorzenionej pamięci i magicznego rezonansu. Mistyczna wyspa Gwales, często utożsamiana z wyspą Grassholm u wybrzeży Pembrokeshire, przedstawia raj Innego Świata — świętą przestrzeń ponadczasowej radości i ucztowania pod opiekuńczym przewodnictwem Głowy. Choć jej dokładne położenie pozostaje przedmiotem dyskusji, fakt, że była tymczasowym schronieniem dla niezniszczalnej Głowy, czyni ją ważnym ośrodkiem mocy Brana po śmierci.

Najsłynniejszym ze świętych miejsc Brana jest Gwynfryn, czyli „Białe Wzgórze” w Londynie, gdzie ostatecznie pochowano jego głowę. Ten akt przemienia to miejsce, tradycyjnie utożsamiane z Tower of London, w palladium narodowe — ośrodek ochronnej magii dla całej wyspy. Brzegi Morza Irlandzkiego, wody, które przemierzył, oraz nadrzeczne tereny, gdzie służył jako most, również można uznać za uświęcone jego obecnością. Dla osób nawiązujących więź z Branem pielgrzymka do tych miejsc, a nawet medytacyjna refleksja nad nimi, stanowi skuteczny sposób oddania czci jego dziedzictwu i nawiązania kontaktu z jego nieprzemijającym, opiekuńczym duchem.

Rytuały i ofiary

Współczesna praktyka związana z Branem Błogosławionym obejmuje działania inspirowane zarówno odtworzonymi historycznymi tradycjami celtyckimi, jak i głównymi wątkami jego mitologii. Rytuały odprawiane ku jego czci nie polegają na błaganiu, lecz na dostrajaniu się do cnót, które uosabia: godnego postępowania przywódcy, niezachwianej ochrony, głębokiej mądrości i godnej ofiary. Najbardziej podstawową praktyką jest samo opowiadanie historii. Recytowanie, czytanie lub medytowanie nad Drugą Gałęzią Mabinogi stanowi podstawowy akt oddania, ponieważ to właśnie za pośrednictwem tej opowieści przekazywane są jego istota i nauki.

Branowi przystoją ofiary godne wielkiego i gościnnego króla. Należą do nich potrawy i napoje wysokiej jakości, zwłaszcza miód pitny, ciemne piwo i dobry chleb, dzielone w duchu hojności. Jako patron sztuki bardów szczególnie znaczące są ofiary w postaci dzieł twórczych. Mogą to być wiersze skomponowane lub recytowane ku jego czci, pieśni albo dzieła sztuk wizualnych nawiązujące do jego symboli i opowieści. Składanie ofiary wyraża szacunek i wzajemność, uznając otrzymane od niego przewodnictwo i siłę. Ofiary można zostawiać na osobistym ołtarzu, w miejscu natury, na przykład nad brzegiem rzeki lub na szczycie wzgórza, albo po prostu spożyć podczas rytualnej uczty urządzonej ku jego czci.

Działania rytualne mogą też koncentrować się na wcielaniu jego zasad w codzienne życie. Dotrzymywanie słowa, ochrona rodziny i wspólnoty oraz praktykowanie bezgranicznej gościnności to sposoby oddawania czci Branowi. Potężny rytuał opiera się na idei bycia mostem (bid bont): świadomym łączeniu ludzi, pośredniczeniu w sporach lub ułatwianiu innym drogi — dosłownie albo w przenośni. Osobom poszukującym jego proroczej mądrości medytacja skupiona na jego symbolach, zwłaszcza kruku i Cudownej Głowie, może przynieść głębszy wgląd i jasność umysłu.

Wpływ historyczny

Wpływ Brana Błogosławionego wykracza daleko poza karty Mabinogionu, przenikając kulturę walijską i pobrzmiewając w szerszym pejzażu mitologii Zachodu. Jego postać stała się potężnym symbolem walijskiej tożsamości i oporu. Opowieść o jego głowie, która chroniła Wyspę Brytanii przed najazdem, dała początek fundamentalnemu mitowi o narodowym opiekunie — przejmującej historii ludu, który często musiał bronić swojej kultury i granic. W niektórych późniejszych tradycjach mówi się, że król Artur wykopał głowę Brana, oznajmiając, iż odtąd wyspa powinna być chroniona wyłącznie jego siłą. Opowieść ta zarazem łączy te dwie wielkie postacie opiekunów i ukazuje dzielące je różnice.

Opowieść o Branie stanowi ważną zapowiedź kluczowych motywów romansu arturiańskiego. Wielu badaczy widzi w nim pierwowzór Rannego Króla Rybaka, strażnika Graala, którego rana stopy lub uda sprawia, że jego królestwo zamienia się w pustkowie. Obaj są zranionymi królami, których osobiste cierpienie wiąże się z kondycją ziemi, i obaj władają świętym naczyniem podtrzymującym życie. Kocioł Odrodzenia jest powszechnie uznawany za bezpośredniego poprzednika samego Świętego Graala — nadprzyrodzonego przedmiotu o ogromnej mocy, związanego z uzdrawianiem, odnową i duchowym pokrzepieniem. Droga od celtyckiego kotła odrodzenia do chrześcijańskiego kielicha zbawienia ukazuje głęboki i trwały wpływ mitu o Branowi na późniejsze tradycje legendarne.

Opowieść o nim wywarła również ogromny wpływ na literaturę i kulturę. Jako jeden z filarów Mabinogionu historia Brana od stuleci inspiruje pisarzy, artystów i muzyków. Jest archetypową postacią, pełną głębokiego patosu i godności: królem, który traci wszystko, lecz którego duch trwa, niosąc mądrość i pociechę. Połączenie ogromnej mocy, tragicznej straty i przekraczającej ją odporności sprawia, że Bran pozostaje postacią ważną dla refleksji i twórczych interpretacji, ugruntowując jego pozycję jako jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych postaci celtyckiej starożytności.

Współczesne interpretacje i praktyka

We współczesnych ruchach duchowych, zwłaszcza w rekonstrukcjonizmie celtyckim i nowoczesnym druidyzmie, Bran Błogosławiony jest czczony jako ważne bóstwo, przodek i przewodnik. Współcześni praktykujący wykraczają poza jego literacki wizerunek mitycznego króla, nawiązując kontakt z boską inteligencją, którą uosabia jego opowieść. Zwracają się do niego jako do życzliwej i mądrej istoty, która służy wskazówkami w obliczu najgłębszych wyzwań ludzkiego życia. Jego historia nie jest postrzegana jako zwykła dawna baśń, lecz jako żywa mapa duchowych zasad i ścieżek rozwoju.

Współczesny kult Brana często skupia się na osobistej suwerenności. Jest przewodnikiem dla tych, którzy chcą sprawiedliwie i godnie kierować własnym życiem, postępować uczciwie i brać odpowiedzialność za swoje wybory. Jego nauka: „Kto chce być przywódcą, niech będzie mostem”, jest interpretowana jako wezwanie do służby — do wykorzystywania własnej siły, by pomagać innym i łączyć rozmaite części swojej społeczności, a nawet własnej psychiki. Bran uczy, że prawdziwa moc nie polega na dominacji, lecz na umiejętności wspierania innych i dodawania im sił.

Ponadto Bran jest uznawany za potężnego nauczyciela odporności i sztuki mierzenia się z tragedią. Wędrówka Cudownej Głowy stanowi głęboką metaforę odnajdywania dalszego celu, radości i mądrości po druzgocącej stracie. Prowadzi ludzi przez okresy żałoby i przemiany, ukazując, że istota człowieka — jego mądrość, pamięć i miłość — może przetrwać i nadal wzbogacać świat, nawet gdy jego fizyczna postać już przeminie. Jako patron obrońców, przywódców, poetów i wszystkich, którzy pracują z pamięcią przodków, Bran Błogosławiony oferuje więź opartą na sile, honorze i trwałej mądrości, którą można wykuć jedynie w ogniu głębokiego poświęcenia.

Pytania czytelników dotyczące tej kategorii

Kim był Bran the Blessed?

Bran the Blessed, zwany także Brân Fendigaidd, był mitologicznym królem Brytanii w tradycji walijskiej, słynącym z olbrzymiego wzrostu. Jest główną postacią Drugiej Gałęzi Mabinogi i wiąże się go z suwerennością, ochroną oraz proroctwami.

Co oznacza imię Bran?

Imię „Brân” oznacza po walijsku „kruka” lub „wronę”. W tradycjach celtyckich ptak ten jest ważnym psychopompem i wieszczem, co odzwierciedla związki Bran ze sferą proroctw i Zaświatami.

Jaka jest opowieść o głowie Bran?

Po odniesieniu śmiertelnej rany Bran polecił swoim towarzyszom odciąć mu głowę. Pozostała ona żywa i zachowała dar proroctwa, zapewniając im radosne towarzystwo przez 87 lat, po czym została pochowana na Białym Wzgórzu w Londynie jako talizman chroniący wyspę Brytanię.

Jakie są główne symbole związane z Bran?

Do głównych symboli Bran należą kruk, Kocioł Odrodzenia, który mógł wskrzeszać zmarłych, oraz jego własna odcięta, prorocza głowa. Kluczowym elementem jego ikonografii są także olbrzymie rozmiary, dzięki którym mógł przejść przez Morze Irlandzkie i posłużyć za żywy most.

  • English
  • Español
  • Português
  • Français
  • Deutsch
  • Italiano
  • Nederlands
  • Română
  • Norsk
  • Svenska
  • Русский
  • Türkçe
  • العربية
  • 中文
  • 日本語
  • 한국어
  • हिन्दी
  • বাংলা
  • ਪੰਜਾਬੀ