Strona główna › Kompendium › Duchy i bóstwa › Rada Mimira: mądrość, pamięć i święta studnia

Rada Mimira: mądrość, pamięć i święta studnia

Mimir jest pierwotną postacią z mitologii nordyckiej, słynącą z ogromnej wiedzy i mądrości. Jest strażnikiem świętej studni Mímisbrunnr, a jego główne domeny to wiedza ezoteryczna, pamięć, proroctwo i boskie doradztwo.

Pochodzenie i mitologia

Mimir, którego imię etymologicznie wiąże się ze staronordyckim słowem oznaczającym „pamięć” lub „wspomnienie”, jest jedną z najbardziej zagadkowych i niezwykłych postaci w mitologii nordyckiej. Jego pochodzenie spowija pierwotna tajemnica, co sugeruje, że mógł istnieć jeszcze przed wieloma bogami, którym udzielał rad. Choć później wiązały go z Asami jego kontakty z nimi, wielu badaczy uważa, że Mimir należy do rodu Jotnar, czyli olbrzymów, których wiedza przedstawiana jest często jako pradawna i fundamentalna dla samego kosmosu. Nie oznacza to, że był im wrogi — przeciwnie, ukazuje go jako źródło głębokiej, pierwotnej mądrości, niezależne od politycznych i społecznych struktur Asgardu. Jest nie tyle bogiem aktywnej mocy, ile żywym uosobieniem kosmicznej pamięci i świadomości — istotą, której naturą jest wiedza.

Najważniejsza opowieść o wczesnych dziejach Mimira wiąże się z zakończeniem wojny Asów z Wanami. Zawarty wówczas traktat pokojowy przewidywał wymianę zakładników, która miała zagwarantować rozejm. Asowie wysłali do Wanów boga Hœnira, znanego ze swojej szlachetnej postawy, oraz mądrego Mimira. W zamian Wanowie oddali zamożnego Njordra i jego dzieci, Freyra oraz Freyję. Wkrótce odkryli, że Hœnir, choć sprawiał wrażenie stanowczego, w każdej sprawie polegał na Mimirze i jego radach. Uznawszy, że zostali oszukani przy wymianie, Wanowie podjęli drastyczne kroki: odcięli Mimirowi głowę i odesłali ją Odynowi do Asgardu. Ten akt, wynikający z politycznej frustracji, paradoksalnie zapoczątkował przemianę Mimira w czysto wyroczną siłę — jego mądrość uwolniła się od fizycznej postaci i doczesnych konfliktów.

Otrzymawszy głowę, Odyn nie szukał zemsty, lecz oddał cześć mądrości, którą niemal utracono. Jak opisano w Ynglinga saga, Odyn zabalsamował głowę świętymi ziołami, by zapobiec jej rozkładowi, i wypowiedział nad nią magiczne zaklęcia. Dzięki temu świętemu obrzędowi przywrócił Mimirowi zdolność mówienia, tak by jego niezrównane rady nie zostały uciszone. Odtąd głowa Mimira stała się jednym z najcenniejszych źródeł wskazówek dla Odyna, bezpośrednim kanałem prowadzącym do tajemnej wiedzy o Dziewięciu Światach. Ta więź podkreśla ważny motyw duchowości nordyckiej: współpraca i zachowanie mądrości mają nadrzędne znaczenie, nawet jeśli wymagają przekroczenia granic przemocy i fizycznej śmierci. W odmienionej postaci Mimir stał się jeszcze potężniejszym przewodnikiem, a jego intelekt — skupiony i czysty.

Symbole i ikonografia

Najbardziej wyrazistym i rozpoznawalnym symbolem związanym z Mimirem jest odcięta głowa. Ten sugestywny wizerunek przedstawia oddzielenie czystego intelektu i świadomości od ciała fizycznego. Symbolizuje mądrość, która wykracza poza śmiertelność i ograniczenia formy. Głowa przemawia nie oddechem, lecz głosem czystej wiedzy, oferując rady niezmącone fizycznymi potrzebami ani doczesnymi ambicjami. Uosabia siłę umysłu, pamięci i wglądu wyrocznego, które trwają mimo fizycznego zniszczenia. Dla osób poszukujących więzi z Mimirem głowa jest symbolem bezpośredniego dostępu do nieskażonej prawdy i nieprzemijającej mocy samej świadomości.

Równie istotnym elementem tożsamości Mimira jest Mímisbrunnr, Studnia Mimira. Położona głęboko pod jednym z trzech wielkich korzeni Drzewa Świata, Yggdrasilu, nie jest zwykłym źródłem. To samo źródło kosmicznej mądrości i pamięci, a jej wody kryją uśpioną wiedzę o wszystkim, co już było, i o tym, co dopiero nastąpi. Studnia stanowi fizyczny i metafizyczny symbol źródła, z którego wypływa wszelkie prawdziwe poznanie. Korzeń Yggdrasilu czerpiący z jej głębin oznacza, że sama struktura kosmosu żywi się tą pierwotną mądrością. Jako jej strażnik Mimir jest nierozerwalnie związany z tym świętym źródłem, a dostęp do jego mocy wymaga jego zgody, co wskazuje, że tak głębokiej wiedzy nie można sobie przywłaszczyć — można ją jedynie otrzymać w drodze dobrowolnej wymiany.

Trzecim, ściśle powiązanym symbolem jest oko Odyna, które złożył w ofierze i które spoczywa na dnie Mímisbrunnr. Symbolizuje ono fundamentalną zasadę, że zdobycie mądrości wymaga ofiary — jedną z głównych idei nordyckiej myśli ezoterycznej. Wyrzekając się części fizycznego wzroku, Odyn zyskał głębsze, wewnętrzne widzenie. Oko w studni nieustannie przypomina o cenie prawdziwego zrozumienia. Uczy, że nie można zwracać się do istoty takiej jak Mimir po głęboką wiedzę, nie będąc gotowym ofiarować czegoś o ogromnej osobistej wartości. Może to być ofiara fizyczna, częściej jednak oznacza porzucenie ego, z góry przyjętych przekonań lub światowych perspektyw, by przyjąć prawdę głębszą i zdolną odmienić życie.

Dziedziny mocy i patronatu

Nadrzędną dziedziną Mimira jest głęboka mądrość i wiedza ezoteryczna. Nie chodzi tu o samo gromadzenie faktów, lecz o intuicyjne, dogłębne rozumienie fundamentalnych zasad kosmosu. Jako strażnik Mímisbrunnr dzierży klucze do wzorców, dziejów i zależności przyczynowych leżących u podstaw rzeczywistości. Jest patronem mędrców, uczonych, filozofów i mistyków — wszystkich, którzy pragną wyjść poza powierzchowne informacje i pojąć głębszą strukturę istnienia. Jego wskazówek szuka się, by zrozumieć złożone runy, rozwikłać trudne dylematy etyczne lub dostrzec ukryte związki między wydarzeniami. Mimir pomaga spojrzeć jasno i myśleć głębiej, wspierając poszukującego w rozwijaniu umysłu zarazem przenikliwego i otwartego.

Z jego imienia, „Ten, który pamięta”, bezpośrednio wynika władza Mimira nad pamięcią — zarówno osobistą, jak i zbiorową. Jest strażnikiem dziedzictwa przodków, przechowującym przekazy, pieśni i zapomniane dzieje pokoleń. W kulturze, która przywiązywała ogromną wagę do rodowodu i tradycji ustnej, Mimir uosabia ciągłość tożsamości opartą na pamięci. Wspiera tych, którzy pracują z dziedzictwem przodków, pomagając im nawiązać więź z mądrością poprzednich pokoleń i zrozumieć swoje miejsce w szerszej tkance dziejów. Praca z Mimirem oznacza oddawanie czci przeszłości nie jako niezmiennemu zapisowi, lecz jako żywemu źródłu wiedzy i siły, które kształtuje teraźniejszość i przyszłość.

Ze względu na ogromną wiedzę o przeszłości i teraźniejszości Mimir jest również mistrzem proroctw i doradztwa. Jego mądrość jest tak rozległa, że pozwala mu dostrzegać prawdopodobne skutki bieżących działań oraz wielkie, rozwijające się wzorce losu. Dlatego sam Odin zasięga rady Mimira przed ostateczną bitwą Ragnaroku. Rady Mimira nie opierają się na kapryśnym przepowiadaniu, lecz na niezrównanym rozumieniu związków przyczynowo-skutkowych. Jest życzliwym patronem przywódców, doradców i wszystkich, którzy stoją przed trudnym wyborem. Nie podaje prostych odpowiedzi, lecz zapewnia jasność spojrzenia i perspektywę niezbędne, by szukający mógł samodzielnie podjąć najrozsądniejszą decyzję. Uosabia ideał przewodnika, który dodaje innym sprawczości, zamiast narzucać im własne zdanie.

Święte zwierzęta, rośliny i przedmioty

Najważniejszym świętym obiektem w przekazach o Mimirze jest sam Mímisbrunnr. Studnia jest zarazem miejscem i świadomą istotą, fizycznym przejawem wiedzy, której strzeże Mimir. Jej wody stanowią cel, a Mimir jest strażnikiem dostępu. Innym przedmiotem ściśle związanym ze studnią jest Gjallarhorn. Choć często łączy się go z bogiem Heimdallrem, który zadmie w niego na początku Ragnaroku, poemat Völuspá głosi, że zastaw Odina — jego oko — ukryto w Mímisbrunnr, a także że schowano tam róg Heimdallra. Według niektórych interpretacji przypominającą miód pitny wodę ze studni pije się z samego Gjallarhornu. Łączy to Mimira nie tylko z mądrością, lecz także z obwieszczaniem przełomowych chwil kosmicznych — jego wiedza jest warunkiem świadomości nadchodzących wielkich zmian.

Święte rośliny związane z Mimirem mają fundamentalne znaczenie dla całego nordyckiego kosmosu. Najważniejszą z nich jest potężne Drzewo Świata, Yggdrasil, a konkretnie jego korzeń, który sięga nad krainę lodowych olbrzymów i czerpie pokarm z Mímisbrunnr. Jesion symbolizuje wzajemne powiązanie wszystkich rzeczy, a położenie Mimira u jego korzenia czyni go strażnikiem samego fundamentu kosmicznego porządku i wiedzy. Jego mądrość dosłownie odżywia drzewo, które spaja Dziewięć Światów. Święte są również bliżej nieokreślone zioła, których Odin użył, by zachować głowę Mimira. Symbolizują one zdolność wiedzy botanicznej i alchemicznej do podtrzymywania świadomości i ducha, podkreślając głęboki związek świata przyrody z praktykami magicznymi.

Najważniejsze mity i opowieści

Opowieść o wymianie zakładników po wojnie między Asami a Wanami stanowi fundament historii Mimira. W geście pokojowym Asowie wysłali Hœnira i Mimira do Wanaheimu. Wanowie z kolei przysłali swoich najznamienitszych bogów. Wkrótce zauważyli, że Hœnir, którego wyznaczyli na wodza, był błyskotliwy i zdecydowany tylko wtedy, gdy Mimir stał u jego boku. Pod jego nieobecność Hœnir stawał się niezdecydowany i niezmiennie odsyłał decyzję do innych, mówiąc: „Niech zdecydują inni”. Gdy Wanowie pojęli, że prawdziwym źródłem rad jest sam Mimir, i uznali, że Asowie przysłali im kogoś zależnego, a nie przywódcę, postanowili się zemścić. Pojmali Mimira, ścięli mu głowę i odesłali ją Odinowi. Opowieść ta ukazuje ogromną wartość mądrości Mimira: jej brak sprawiał, że inny bóg stawał się bezwolny, a jej zachowanie stało się priorytetem nawet dla samego Odina.

Najbardziej ikoniczny mit związany z Mimirem opowiada o wyprawie Odyna do jego studni w poszukiwaniu mądrości. Odyn, gnany nienasyconym pragnieniem wiedzy, udał się do korzenia Yggdrasilu, gdzie znajdowała się Mímisbrunnr. Poprosił o łyk ze źródła mądrości, lecz Mimir, zawsze czujny strażnik, nie chciał udzielić go za darmo. Cena tak głębokiego poznania musiała być równie wysoka. Mimir zażądał, by Odyn poświęcił jedno ze swoich oczu. Odyn bez wahania się zgodził, wyłupił sobie oko i złożył je w studni jako zastaw. Dopiero wtedy Mimir pozwolił mu się napić. Ta opowieść stanowi wymowną alegorię dążenia do mądrości. Uczy, że prawdziwy rozwój duchowy i intelektualny wymaga znaczącego poświęcenia — gotowości, by zrezygnować z części własnego, ograniczonego, doczesnego postrzegania, aby zyskać głębszy i pełniejszy obraz rzeczywistości.

Trwałe znaczenie Mimira potwierdza się u samego zmierzchu bogów. W proroczym poemacie Völuspá, gdy zaczynają się urzeczywistniać znaki Ragnaröku, pierwszym działaniem Odyna jest przygotowanie się do nadchodzącego starcia. Osiodłuje on swojego ośmionożnego rumaka Sleipnira i jedzie do Mímisbrunnr. Tam „mędrzec rozmawia z głową Mimira”. Ta konsultacja przed ostateczną bitwą podkreśla rolę Mimira jako najwyższego autorytetu w sprawach mądrości. Nawet Wszechojciec, wódz bogów, musi zwrócić się ku pradawnej mądrości Mimira, gdy staje w obliczu końca cyklu świata. Pokazuje to, że wiedza Mimira wykracza poza bieżące konflikty i losy bogów — jest ponadczasową, fundamentalną prawdą, do której należy się odwoływać w chwilach największej potrzeby.

Kult, świątynie i miejsca święte

W źródłach historycznych i archeologicznych nie ma dowodów na istnienie formalnego, publicznego kultu Mimira, obejmującego poświęcone mu świątynie (hof) i rytuały wspierane przez państwo. W odróżnieniu od takich bogów jak Thor, Odyn czy Freyr, których kult miał często charakter wspólnotowy i wiązał się z obchodami świąt sezonowych, cześć oddawana Mimiru wydaje się być bardziej osobistą i wyspecjalizowaną praktyką. Jego sfera wpływów — głęboka mądrość, wiedza ezoteryczna i umiejętność udzielania rad — przemawiała raczej do jednostek niż do całej wspólnoty. O jego wskazówki zapewne zabiegali ci, których funkcje wymagały głębokiego wglądu: królowie i naczelnicy, skaldowie (poeci), mistrzowie run oraz wieszczki (völur). Kult miał zapewne formę bezpośredniego, praktycznego obcowania, którego celem było uzyskanie jasności i wiedzy, a nie powszechnego błagania o płodność czy zwycięstwo.

Głównymi miejscami świętymi, w których oddawano cześć Mimiru, nie były budowle wzniesione ludzką ręką, lecz miejsca w przyrodzie obdarzone duchową mocą. Mímisbrunnr stanowi wzorzec dla wszystkich takich miejsc: studnie, źródła i czyste sadzawki postrzegano jako naturalne okna prowadzące w głąb ziemi i potencjalne kanały dostępu do głębokiej wiedzy strzeżonej przez Mimira. Te liminalne przestrzenie, w których woda wypływa z ukrytych głębin ziemi, uznawano za idealne miejsca do medytacji, wróżenia z wizji i składania ofiar. Możliwe, że w pobliżu takich elementów krajobrazu wznoszono niewielkie, prywatne miejsca kultu (vé) lub ołtarze. Dla czciciela Mimira każda cicha, ustronna studnia mogła stać się świątynią — miejscem, w którym można szukać obcowania ze źródłem wszelkiej pamięci.

Rytuały i ofiary

Centralną zasadą wszelkich rytualnych interakcji z Mimirem jest wzajemna wymiana, ujęta w nordyckim pojęciu gjöf fyrir gjöf („dar za dar”). Ofiara Odyna z własnego oka jest jej najdoskonalszym wzorem. Zwrócenie się do Mimira po mądrość wymaga złożenia daru o rzeczywistej wartości. Choć niewielu zdecydowałoby się na fizyczną ofiarę o takiej wadze, sama zasada pozostaje aktualna. Dar musi mieć znaczenie dla osoby poszukującej. Może to być przedmiot o wielkiej wartości osobistej lub artystycznej, ale również ofiarowanie czasu, zdyscyplinowanego wysiłku albo szczerej gotowości do porzucenia cenionego, lecz ograniczającego przekonania. Wartość daru mierzy się intencją osoby poszukującej oraz głębią jej zaangażowania w dążenie do wiedzy.

Praktyczne dary składane Mimir owi często miały postać libacji. Wylanie porcji wysokiej jakości miodu pitnego, piwa lub nawet czystej wody źródlanej do studni, u korzeni starego drzewa albo na ziemię w ustronnym miejscu to tradycyjny sposób okazania szacunku i złożenia daru. Wlanie płynu do studni bezpośrednio nawiązuje do mitu — drogocenną substancję oddaje się głębinom w zamian za wypływającą z nich mądrość. Można było także składać dary wotywne, na przykład runy wyryte w drewnie i symbolizujące pytanie, narzędzia związane z kunsztem wymagającym wiedzy (takie jak rylec skryby) lub przedmioty osobiste, które symbolizują to, z czego osoba poszukująca jest gotowa zrezygnować w zamian za jasność umysłu. Najważniejsze, by dar był świadomym aktem partnerstwa z boskim przewodnikiem.

Oprócz darów materialnych również akty oddania stanowią potężną formę rytuału ku czci Mimira. Samo wytrwałe dążenie do wiedzy pozwala zestroić się z jego energią. Rygorystyczne studia — nad starożytnymi tekstami, historią, nauką czy rzemiosłem — mogą stać się praktyką oddania. Praca nad pamięcią, na przykład zapamiętywanie poezji lub odtwarzanie własnego rodowodu, bezpośrednio oddaje cześć jego domenie jako „Tego, który pamięta”. Współczesne sposoby poszukiwania jego rady obejmują cichą kontemplację, medytację (zwłaszcza w pobliżu wody) oraz prowadzenie dziennika, które pomaga uporządkować złożone myśli. Dla Mimira szczery wysiłek wkładany w rozwijanie własnego umysłu jest być może najcenniejszym darem.

Wpływ historyczny

Obecność Mimira w nordyckich wierzeniach mitologicznych wywarła głęboki wpływ na przedchrześcijański światopogląd Skandynawów. Jego historia ugruntowała kulturowe przekonanie, że mądrość jest rodzajem siły równym, a może nawet przewyższającym, tę fizyczną. Fakt, że Odyn — potężny politycznie i biegły w magii wódz Asów — dobrowolnie się uniżył i zapłacił wysoką cenę za wiedzę Mimira, pokazuje, że mądrość postrzegano jako pierwotną i niezbędną siłę. Mimir jest źródłem autorytetu wykraczającym poza ustaloną hierarchię boską, prawdą fundamentalną, z którą muszą liczyć się nawet bogowie. Ukształtowało to kulturę, w której darzono najwyższym szacunkiem radę, pamięć i wiedzę poetycką, uznając je za niezbędne dla funkcjonowania sprawiedliwego i skutecznego społeczeństwa.

Jako archetyp Mimir uosabia mądrego doradcę — zdystansowanego mędrca, którego wskazówki są nieocenione właśnie dlatego, że nie kierują nim osobiste uprzedzenia ani ambicje. Jego stan po dekapitacji czyni go symbolem czystego, beznamiętnego intelektu. Archetyp starszego doradcy, pustelnika lub strażnika tajemnic to powracająca postać w sagach nordyckich i późniejszym folklorze skandynawskim. Postaci te często przekazują bohaterowi kluczową informację lub prorocze ostrzeżenie, które wpływa na bieg opowieści. Mit o Mimirze stał się archetypowym wzorcem dla tych postaci, ukazując narracyjne i kulturowe znaczenie poszukiwania wskazówek u źródeł pradawnej, nieskażonej mądrości.

Wraz z nadejściem chrystianizacji bezpośredni kult nordyckich bogów zanikł, lecz ich opowieści i archetypy przeniknęły do folkloru regionu. Motywy związane z Mimirem — magiczna studnia obdarzająca wiedzą, duch opiekuńczy świętego źródła czy bezcielesny głos wieszczący przyszłość — przetrwały w podaniach i legendach ludowych. Historie o „mówiących głowach” lub magicznych fontannach spełniających życzenia (często za określoną cenę) można uznać za echa dziedzictwa Mimira. W ten sposób podstawowe idee, które uosabia — świętość wiedzy, tajemnice skrywane w krajobrazie oraz przekonanie, że mądrość wymaga ofiary — zachowały się w pamięci kulturowej Północy i przez kolejne stulecia wpływały na jej tradycję opowiadania historii.

Współczesne interpretacje i praktyka

We współczesnym heathenry i innych nurtach nordyckiego pogaństwa Mimir jest czczony jako życzliwy i darzony wielkim szacunkiem przewodnik. Zazwyczaj nie zwraca się do niego w poszukiwaniu korzyści materialnych ani darów w postaci ziemskiej władzy; wzywają go raczej osoby dążące do pogłębienia wiedzy intelektualnej i duchowej. Współcześni wyznawcy postrzegają go jako patrona uczonych, studentów, badaczy, pisarzy oraz wszystkich, którzy z zaangażowaniem i dyscypliną poszukują wiedzy. Uważają go za potężnego sprzymierzeńca w medytacji, który zapewnia jasność myśli i pomaga praktykującym poruszać się po zawiłościach ich wewnętrznego świata. Relacja z nim ma charakter partnerskiej pracy nad rozwojem: poszukujący podejmuje trud nauki i kontemplacji, a Mimir dostarcza inspiracji i głębokiego wglądu, które wskazują mu drogę.

Współczesne praktyki dewocyjne związane z Mimirem są różnorodne i elastyczne. Wiele osób tworzy ku jego czci osobiste ołtarze, czyli vé. Często znajdują się na nich symbole takie jak misa lub kielich z wodą, nawiązujące do studni, księgi lub zwoje, kamienie runiczne oraz wizerunki jesionów. Dbanie o tę przestrzeń samo w sobie stanowi praktykę dewocyjną. Wielu praktykujących pielgrzymuje do naturalnych studni, źródeł lub spokojnych zbiorników wodnych, aby medytować, nawiązywać łączność i składać z szacunkiem ofiary ulegające biodegradacji, takie jak woda lub zioła. Praca intelektualna — na przykład czytanie Eddy, studiowanie historii lub nauk przyrodniczych, zdobywanie nowej umiejętności czy prowadzenie dziennika — jest powszechnie uznawana za podstawowy sposób oddawania czci Mimirrowi, ponieważ aktywne dążenie do mądrości zbliża wyznawcę do samej jego istoty.

Poza kontekstem ściśle religijnym historia Mimira jest często analizowana z perspektywy psychologicznej i symbolicznej. Można interpretować go jako potężną metaforę podświadomości — głębokiej, wewnętrznej studni pamięci, intuicji i nagromadzonych doświadczeń, która kryje się pod powierzchnią naszej codziennej świadomości. W ujęciu jungowskim odpowiada archetypowi Mędrca, postaci symbolizującej samopoznanie i mądrość nieświadomości zbiorowej. Obcowanie z jego mitami, zwłaszcza z opowieścią o ofierze Odyna, staje się narzędziem introspekcji. Skłania do zastanowienia się, z jakich „oczu” — cenionych sposobów postrzegania świata lub ograniczających przekonań — być może trzeba zrezygnować, aby uzyskać dostęp do własnej głębokiej, wewnętrznej mądrości.

Pytania czytelników dotyczące tej kategorii

Czym jest Studnia Mimira (Mímisbrunnr)?

Mímisbrunnr to mityczna studnia położona pod jednym z korzeni Drzewa Świata, Yggdrasilu. Strzeżona przez Mimira, jest uznawana w mitologii nordyckiej za najwyższe źródło wszelkiej kosmicznej mądrości i pamięci.

Dlaczego Odin poświęcił Mmirowi swoje oko?

Odin poświęcił swoje oko jako dar dla Mimira w zamian za jeden łyk ze Studni Mądrości. Czyn ten symbolizuje podstawową zasadę, zgodnie z którą zdobycie prawdziwej, głębokiej wiedzy wymaga znacznego osobistego poświęcenia.

Czy Mimir jest bogiem Asów, czy olbrzymem?

Dokładne pochodzenie Mimira pozostaje niejasne w zachowanych tekstach. Choć został wysłany jako zakładnik przez Asów, jego ogromna starożytność i fundamentalna mądrość skłoniły wielu badaczy do przekonania, że należał do pierwotnych Jotunów (olbrzymów).

Jak ludzie oddają dziś cześć Mimirowi?

We współczesnym rodzimowierstwie nordyckim Mimir jest czczony jako przewodnik w poszukiwaniu mądrości i dobrej rady. Jego czciciele mogą tworzyć ołtarze, medytować przy naturalnych źródłach, podejmować studia naukowe jako akt dewocji oraz składać dary, takie jak libacje z wody lub miodu pitnego.

  • English
  • Español
  • Português
  • Français
  • Deutsch
  • Italiano
  • Nederlands
  • Română
  • Norsk
  • Svenska
  • Русский
  • Türkçe
  • العربية
  • 中文
  • 日本語
  • 한국어
  • हिन्दी
  • বাংলা
  • ਪੰਜਾਬੀ